«Աշխարհի չեմպիոն Դանին»

Լցակայանում Դանին ու հայրը միայն երկու լցասարք ունեին, իսկ լցասարքի հետևում փայտե խորդանոց կար, որը որպես գրասենյակ էր ծառայում: Գրասենյակում մի հին սեղանից ու ՀԴՄ-ից բացի, ոչինչ չկար:

ՀԴՄ-ն այն դրամարկղային սարքերից էր, որոնց կոճակը սեղմելիս, զանգ է հնչում ու դարակ՝ մեծ դղրդոցով բացվում: Դանին շատ էր սիրում այդ սարքը:

Գրասենյակից աջ գտնվում էր արհեստանոցը, այն մի խորանարդաձև քարե շինություն էր: Այն կառուցել էր Դանիի հայրիկը՝ մեծ հոգատարությամբ ու խնամքով: Արհեստանոցը լցակայանի միակ ամուր կառույցն էր:

«Աշխարհի չեմպիոն Դանին»

Երբ Դանին դեռ փոքր էր, նրա հայրիկն էր իրեն լողացնում, կերակրում, փոխում շորերը ու շատ այդպիսի բաներ, որոնք որպես կանոն անում են մայրիկները:

Տղամարդու համար երեխա պահելն այնքան էլ հեշտ գործ չէ, մանավանդ այն դեպքում, որ դրա հետ մեկտեղ նա պիտի նաև հաց վաստակի՝ մեքենաների շարժիչներ նորոգելով ու հաճախորդներին բենզին վաճառելով: Բայց Դանիի հայրը երբեք չէր դժքոհում իր աշխատանքից:

Վաղ հասակում Դանին երբեք տխրած կամ հիվանդացած չկա:

Նա միշտ ուրախ ժպիտով էր, բայց յուղի ու մրի մեջ կորած մի փնթի, փոքրիկ տղայի տեսք ուներ, որովհետև ամբողջ օրն անցկացնում էր հոր արհեստանոցում և օգնում նրան նորոգել մեքենաները:

«Աշխարհի չեմպիոն Դանին»

Ես սկսել եմ կարդալ նոր գիրք, գրքի անունն է՝ «Աշխարհի չեմպիոն Դանին», գրքի հեղինակը Ռոալդ Դալն է: Դե ի՛նչ, սկսեմ պատմել:

Դանին չորս ամսական էր, երբ նրա մայրը անսպասելիորեն մահացավ ու ստիպված նրա հայրիկը միայնակ մեծացրեց Դանիին: Դանին քույր, եղբայր չուներ, նա իր հոր միակ զավակն էր: Դանիի չորս ամսականից սկսած նրանք երկուսով էին ապրում: Ապրում էին մի հին լցակայանի հետևը կայանած մի հին գնչուական անվատնակում:

Դանիի հոր միակ ունեցած-չունեցածը լցակայանն էր, անվատնակն ու անվատնակի հետևի մի փոքր հողակտոր:

Լցակայանը շատ փոքր էր, դաշտերով ու սաղարթածածկ բլուրներով շրջապատված, գյուղական մի նեղ, ամայի ճանապարհի վրա: